Afscheid van Auckland...

Kia Ora oftewel Hello again, welkom, het gaat je goed,… !

Calling to you this time right from the heart of Auckland, City of Sails en wat ons betreft ook van weinig anders,… het is middag de voorlaatste dag van ons vertrek uit Nieuw-Zeeland en we moeten zeggen dat we commentaren van de mensen die we eerder deze reis tegenkwamen jammerlijk moeten geloven… Auckland heeft niet zoveel te bieden, buiten een havenzicht en een indrukwekkende Sky Tower. Nadat we vanmorgen nog een stuk of vijf boekenwinkels bekeken hebben op zoek naar bridgeboeken voor mijn ventje én de langverwachte Jamie voor mij (ja,ja, ik heb hem voor de luttele prijs van 34 NZD, ongeveer de helft in EUR) hebben we onderweg snel een lekkere portie sushi opgepikt om hier op ons terrasje bij de hotelkamer op te eten in de zon… Sinds de hangi-maaltijd in het Maori-dorp heeft Dirkie zijn maag het een beetje begeven, zodat het een beetje zoeken is wat hij precies kan eten zonder dat…
Onze avonduitstap in Rotorua was nochtans écht een aangename kennismaking met de cultuur van de Maori’s… Na een uitgebreide uitleg over hun origine werden we door Cheera, een lekker gezette, maar vooral gezellige Maori-vrouw op onze waka Huia (onze bus werd direct omgedoopt tot maori-boot) meegenomen naar Aoterea, het beloofde land, zijnde het pre-Europese Nieuw-Zeeland dorp van de Maori’s, gelegen net buiten Rotorua… Na de traditionele ontvangst met een haka (oorlogsdans) werden we meegenomen in hun dorp waar we via allerhande huisjes meer uitleg kregen over hun levensstijl, gewoontes,… Daarna volgde nog een cultural performance met zang en dans, waarna we aan tafel konden voor een hangi-buffet (allerhande lekkers klaargemaakt in een stoomoven in de grond)… Alhoewel de meesten onder u weten dat ik in ons huishouden de de moeilijkste eter ben, heb ik ervan genoten,… Dirk ook, tot de nacht erna…
De morgen daarop hebben we Rotorua verlaten om door te rijden naar Coromandel Peninsula… een schiereiland, rechts bovenaan het Noordereiland… Omdat we géén van beiden zin hadden om na onze pechdag nog eens zó lang te moeten rijden besloten we langs de kust omhoog te rijden, hopende nog wat mooie baaitjes en leuke vergezichten tegen te komen… Beide doelstellingen bereikt, ware het niet dat we door al het moois weer véél te lang overal zijn blijven hangen én dus opnieuw een tandje (lees: versnelling) mochten bijsteken om onze laatste B&B op tijd voor het avondeten te bereiken. Nu, dat onze gastheer en gastvrouw voorstelden bij hen te eten konden we ons ineens voorstellen… Kaeppelli’s is gelegen op een hoge berg met éénrichtingsasfaltweggetje ernaar toe… Rond een uur of half acht kwamen we aan (wat voor ons doen best vroeg is) én konden we direct aanschuiven aan tafel in de gazebo, een groot open tuinhuis, nog hoger op de berg, met zicht op de zee en de bergen op de achtergrond. Waaw ! De heer des huizes, Robert, is bio-boer en teelt volledig organisch zijn groenten en vee… Dat hij daarnaast écht geweldig kan koken (mét asperges) mochten we later constateren. We hebben écht genoten van deze B&B ! Samen met de andere gasten, een Australische gepensioneerde fotograaf en zijn madam die terugkwamen van Thanksgiving bij de doodsaaie inlaws van hun zoon in Indianapolis (én daar geweldig over konden vertellen) en Frank, een Duitse vrijgezel van een jaar of dertig in zijn eentje op pad, super genoten van de warme zomeravond… lekker blijven zitten babbelen en daarna nog uitgebreid kunnen internetten op de computer ter plaatse (zie ons laatste berichtje)…
De volgende morgen heeft Jill voor ons nog even snel een Cave Cruise geregeld… omdat we de dag voordien véééél te laat waren om Cathedral Cove nog te kunnen zien, laat staan er naar toe te wandelen, besloten we er met de boot naar toe te gaan vanuit Whitianga. De 2 ½ uur durende tocht deed een grote toer op t water, langs de verschillende rotsen, blowholes én Cathedral Cove met daarnaast een demonstratie van verschillende nationale muziekinstrumenten in een ondergrondse grond waar we met de boot in zouden varen… De grot zijn we binnengeweest (fotootje ter bewijs) maar gezien het opkomende tij werden de muziekinstrumenten later op een kalmer stukje zee bovengehaald om getest te worden. Het was een leuke uitstap waarna we in een lokaal winkeltje al één en ander van kerstinkopen hebben kunnen doen voor de moeders… Na de middag de kust verlaten om na een korte tussenstop in Coromandel bij de Driving Creek Railway recht door te rijden naar Auckland. Dirkies bovenbeentjes hadden ondertussen een knalrood kleurtje van de zon op t water, dus na een snel hapje eten een ontspannend badje genomen en lekker vroeg onder de wol.
Het einde van ons grote avontuur is in zicht, dat werd ons vandaag wel duidelijk, een beetje shoppend om onze laatste centjes op te doen aan souvenirs… We hebben géén van beiden ook maar de minste zin om al terug te komen naar t (vast en zeker) koude België, het staat nu al vast dat we zeker nog eens terug willen komen om de rest van Australië en de nog niet ontdekte gebiedjes van Nieuw-Zeeland te bezoeken. Nee, we gaan nog niet emigreren, maar we begrijpen de mensen die het wél doen, meer dan ooit… Kia Ora New Zealand ! Hopelijk tot snel !

Onze laatste aanwinst... The Whare Ora Lodge !

Toen we afgelopen weekend nog eens onze hotellijst aan het overlopen waren, kwamen we al snel tot de conclusie dat we van één hotel op onze route nog steeds géén antwoord hadden gekregen... Omdat het Tongariro NP in het voorjaar nog net wat te fris is om in de open lucht de nacht door te brengen zijn we dan ook op zoek gegaan naar een extra Bed and Breakfast...
En ziehier, we proudly present : The Whare Ora Lodge! "Daar waar het goed toeven is..." (in maori) hebben we de Upstairs Suite geboekt, een moderne driekamersuite, met een romantische bedstee met uitzicht op Mount Ruapehu... De trotse bezitters van deze lodge, Diana en Tiri hebben een dochter die ook Fleur heet, dus dat kan niet anders dan voorbestemd zijn... De lodge is gelegen op een twintigtal minuutjes van Tongariro National Park, centraal op het Noordereiland van Nieuw-Zeeland... Over Tongariro zelf zullen we jullie zeker later nog één en ander vertellen, maar een voorproefje van wat onze slaapkamer moet worden ter plaatse wilden we jullie niet onthouden...

Afl. 3 - Bed and Breakfast Time

Omdat het vinden van een leuk hotelletje vooral in de kleinere plaatsen die we op onze rondreis willen aandoen niet altijd een sinecure is, én omdat we eens willen kennismaken met de échte zo veel geroemde Down Under-hospitality, hebben we er dit jaar voor gekozen om in totaal een goede midweek door te gaan brengen in een drietal Bed and Breakfasts.

1. Bayview House B&B:

Deze B&B aan het randje van Wilsons Promontory National Park zal ons onderkomen voor twee nachten zijn... We hebben er de Downstairs Double gereserveerd, met zicht op het park temidden van een grote tuin, én uitgebreid ontbijtbuffet. Ellen en Paul, een Nederlands-Aussie koppel baat deze B&B uit, het gastenboek ziet er veelbelovend uit...

2. Breakfast by the Lake B&B :

In deze B&B gelegen aan de echte "Lakes Entrance" zullen we één nachtje verblijven in het "Eagle's Nest", met eigen zonneterras en uitzicht op het meer. Zoals de website het zelf zegt : "ideal for a bird's eye view of the Lake", nu maar hopen dat het goed weer is...

3. Kaeppeli's B&B :

Deze B&B is onze laatste verovering, pas geboekt dit weekend, gezien het reisbureau ons helaas had laten weten dat het hotel dat we voorzien hadden voor Coromandel enkel nog een exuberant dure kamer ter beschikking had... maar daarom zijn we er niet minder enthousiast over... We verblijven hier in de Kaiwanga room, door onze hosts omschreven als volgt :

Kaiwanga is maori meaning «sign of dawn». The first signs of dawn from this room are really something special. From the Kaiwanga special room deck you have a wonderful view over the bay with the sound of the sea. Perfect from dawn to dusk. The full moon pops up from behind the Black Jack hill as you listen to the moreporks call of the night.

Wij zijn in ieder geval superbenieuwd, CU ! Dirk & Fleur